Soms valt er niks op te lossen.
Maar jij moet er wel mee verder. En waar je ook mee zit: het mag hier op tafel.
Kom je online bij me op de koffie? Een gratis half uur, om te kijken of ik iets voor je kan betekenen.
Ja, ik kom graag
Je hebt iets gedaan wat je niet terug kunt draaien. Niemand weet ervan. Je partner niet. Je beste vriendin niet.
Er is je iets overkomen waar je niks aan kon doen. Maar toch geef je jezelf de schuld.
Je hebt een ernstige diagnose gekregen, en ondertussen gaat je leven door. Maar hoe doe je dit… leven met dit bericht?
Of misschien is er aan de buitenkant helemaal niet zoveel aan de hand. Je werkt, je regelt je dingen, je leeft je leven. Je redt je eigenlijk prima. Alleen is er één ding waar je op dit moment zelf niet goed uitkomt.
Of er speelt iets anders waar je al heel lang mee zit, maar wat je ook vrij handig weet weg te stoppen. Omdat je je schaamt. Omdat je geen idee hebt wat anderen ervan zullen vinden. En omdat je bang bent wat er gebeurt als dát luikje opengaat.
En nu ga ik je iets geks vertellen: je hoeft het ook mij niet te vertellen.
Nee, hoezo dan?
Omdat we ook kunnen kijken naar wat het met je doet. Hoe het je leven bepaalt. Welke keuzes je maakt. Of juist niet (meer) maakt.
En vooral: hoe wil jij hiermee verder?
Want of het nou op te lossen is of niet, jij moet ermee verder.
Wat als je daarmee bij mij komt?
Ik schrik niet zo snel.
Er zijn dingen die je makkelijk vertelt. En er zijn dingen waarbij je eerst even kijkt naar degene tegenover je.
Kan ik dit hier echt zeggen?
Wat als diegene schrikt? Je ineens anders aankijkt? Of onmiddellijk met een oplossing komt waar je helemaal niet op zit te wachten.
Dus vertel je maar een klein stukje. Of houd je wijselijk je mond.
Jarenlang zat ik als huisarts tegenover mensen die me dingen vertelden die soms niemand anders wist. Over hun lijf. Hun relatie. Seks. Angst. Schaamte. Spijt.
Ook zat ik naast mensen die wisten dat ze doodgingen. Gesprekken over de vraag of je nog wel door wilt met behandelen. Over je kinderen die je moet achterlaten. Over bang zijn om dood te gaan.
Een schaamtevolle vraag over je lijf en weten dat je niet lang meer te leven hebt. Het lijkt nogal een verschil. En natuurlijk is het dat ook.
Maar uiteindelijk zijn het allebei wezenlijke dingen in een mensenleven. En ik ben er voor die wezenlijke dingen. En dus voor jou.
Wat doet dit met jóú? Wat maakt dat je er om drie uur ’s nachts wakker van ligt? Hoe is je lontje zo kort geworden? Waarom sta je constant op bijna ontploffen of bijna huilen?
Zullen we daar samen naar kijken?
En dan?
Geen idee. Dat meen ik.
Misschien verandert er na één gesprek feitelijk helemaal niks.
Wat gebeurd is, is nog steeds gebeurd. Een geheim is niet ineens verdwenen. Als je ziek was ben je nog steeds ziek.
En als je voor een keuze staat waarbij iedere mogelijkheid bagger voelt, dan heb ik niet stiekem optie C in mijn rugzak zitten.
Maar we gaan wel kijken. Op een andere manier dan je waarschijnlijk gewend bent. En soms staan we ergens stil waar je normaal gesproken het liefst snel bij vandaan gaat.
En wie weet:
- ontdek je iets waar je zelf nog niet aan had gedacht.
- vertel je eindelijk iets wat je al jaren niet hardop hebt gezegd. Of zelfs gezworen had nooit aan iemand te vertellen.
- vertel je het juist níét en is dat voor nu genoeg.
Tijd voor een kleine waarschuwing:
als je niet van humor houdt, stop hier dan nu met lezen.
Want als je met me in zee gaat, dan gaat er gelachen worden. Waar ons gesprek ook over gaat.
Wie zit er dan tegenover je?
Ik dus.
Inge.
Jarenlang huisarts. Inmiddels palliatief doula en in opleiding tot therapeut.
Ik heb veel geleerd. Over geneeskunde, psychologie, sterven, rouw en alles wat een mens onderweg kan tegenkomen.
Die kennis zit inmiddels niet alleen in mijn hoofd. Die zit in mijn lijf. Net als mijn eigen levenservaring.
Ik luister. Ik ben nieuwsgierig. Ik stel vragen. Soms zie ik iets wat jij nog niet zag. Soms ontdek jij iets wat ik nog niet zag.
Ik hoef jou niks wijs te maken. En jij jezelf trouwens ook niet.
Misschien wil je één keer praten over iets waar je al tijden mee rondloopt. Misschien blijken een paar gesprekken fijn.
En misschien weet je dat je gaat sterven en zoek je iemand die langere tijd met je meeloopt. Die ook naast je bed kan zitten als praten allang niet meer nodig is.
Dat verschil is groot. Daarom hoef je vooraf geen traject uit te kiezen.
We beginnen met een online bakje koffie. Een half uur waarin je vertelt wat je wilt vertellen. Waarin we kijken of ik iets voor je kan betekenen. En ook niet onbelangrijk: of we elkaar een beetje liggen.
Geen standaard intakecircus. Geen pakket dat je alvast moet kiezen.
Kom je online bij me op de koffie?
Als we verdergaan
Dan kijken we wat past.
Soms is dat één gesprek. Soms spreken we elkaar vaker. Live of via Zoom.
En als je ernstig ziek bent en jouw wereld inmiddels grotendeels bestaat uit je huis, het ziekenhuis en alles wat daaromheen geregeld moet worden, kan ik ook naar jou toe komen.
Dus doen we vooral wat werkt. Voor jou.
Podcast
Ongeneeslijk Jezelf
Een podcast over léven - maar dan wel met een ongeneeslijke ziekte.
Is dit wel ernstig genoeg om hulp voor te zoeken?
Misschien denk je: is dit eigenlijk wel iets om mee naar iemand toe te gaan?
Of is het gewoon een hobbel op mijn weg in het leven, zoals we die allemaal hebben?
Hé. Je bent tot hier gekomen hè?
Dat is - denk ik zomaar - niet voor niks.
En al is het een hobbel. Wie zegt dat die niet eens op tafel mag? Dat-ie ook gewoon even zijn zegje mag doen.
Wat je ermee doet, dat laat ik aan jou.
En misschien lees je deze hele website terwijl jij met iets zit waarvan je denkt:
Inge. Je hebt werkelijk geen idee.
Dat zou zomaar kunnen. Ik ben benieuwd. Wat als je er dan toch mee komt?
Zullen we beginnen met een online bakje koffie?