Je verliest al zoveel.
Je hoeft jezelf niet óók te verliezen.
Als huisarts begeleidde ik jarenlang mensen die ongeneeslijk ziek waren. Wat me steeds weer raakte, was niet alleen hun ziekte - maar hoe alleen ze zich voelden in de vragen die ze op niet medisch gebied hadden.
Ik weet hoeveel er op je afkomt in deze periode, met alle emoties én alles wat er geregeld moet worden. Er gebeurt zo ongelofelijk veel in korte tijd.
Midden in het leven, en dan ineens kom je in de situatie van ongeneeslijke ziekte terecht... haast niet te bevatten.
De machteloosheid, het enorme verdriet, maar ook die oersterke wens om het leven voluit te léven, zolang het nog kan.
Wat ik hartverscheurend vind, is dat zij geen antwoord kregen op de vragen die hen het meest bezighielden. Dat is niet 'hoe lang heb ik nog?' of 'welke behandeling is er nog mogelijk?'
Het is:
'Wat blijft er van mij over nu ik niet meer werk en mijn partner alles thuis regelt?'
'Wat heeft mijn leven voor zin, nu er zoveel niet meer kan?'
Daarom richt ik me nu op jou. Ongeneeslijk ziek én midden in het leven - vaak met werk, soms met kinderen, altijd met een eigen verhaal.
Online via Zoom of thuis in Friesland (en soms in Groningen en Drenthe).
Word je geleefd of leef je voluit?
Wat ik vaak zie, zijn mensen die volledig worden opgeslokt door behandelingen, afspraken en angst.
Alles draait om overleven.
En ergens onderweg raakt iets op de achtergrond: wie jij bent.
Maar kan het ook anders?
Ja absoluut, er is een andere manier om in deze periode te staan.
Uit ervaring weet ik dat die er is. Altijd.
In plaats van je te laten meesleuren, kun je elke dag opnieuw kiezen hoe jij wilt leven.
Wat als jij zelf bepaalt waar jouw energie heen gaat?
Waar sta jij op dit moment?
Leef je zoals jij wilt leven?
Of ben je vooral bezig met wat er moet?
Ik help je om weer aan het roer te staan.
Om keuzes te maken die kloppen voor jóu.
Om je leven vorm te geven op een manier die past bij wie jij bent.
En wanneer jij anders gaat staan, werkt dat door in alles om je heen.
“Inge ziet precies dat, wat het verschil maakt”
“Jij bent een snelle denker!” krijg ik regelmatig middenin een gesprek van mensen terug. Een snelle denker? Klopt! Én creatief in het zien van hele kleine dingen die precies het verschil maken.
Ik neem je even mee.. Hij was 46, ernstig ziek en kon niet meer zelf naar het toilet. Een rolstoel was voor hem absoluut geen optie, een postoel ook niet. Een rollende stoel bleek de gouden greep. As it net kin sa’t it moat, dan moat it mar sa’t it kin.
Deze Friese spreuk slaat de spijker op zijn kop en hangt op mijn wc, maar dat terzijde. Ik ben trouwens zelf een Brabantse van oorsprong, dus voor de niet-Friezen hierbij de vertaling: ‘als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’.
Samen zoeken wat voor jóu werkt. Ook als het anders moet dan je gewend was.
Dat vind ik de uitdaging.
In de chaos, in het verdriet, in het gewone dagelijkse leven.
Mijn werk is intens, maar het leert me ook elke dag hoe bijzonder het is om te léven.
En dat neem ik mee, ook in wie ik ben buiten mijn werk.
Wat zou je weten als je mij kent?
Als je mij kent, zou je weten dat ik net als jij geen doorsnee persoon ben.
Waarom niet, dat zal ik je vertellen!
- Als het regent en de zon schijnt tegelijkertijd, dan spurt ik naar buiten (de regen in). Kijken of er een regenboog is. En zo ja, dan gaat die natuurlijk op de foto.
- Kleurrijke jurkjes en ik kunnen niet zonder elkaar, je zult mij niet in het zwart zien.
- Op elke camping waar ik langer dan 2 nachten sta, smeer ik ’s avonds laat stiekem stroop op de bomen. En ’s nachts ga ik dan gewapend met zaklamp kijken welke nachtvlinders er op af gekomen zijn. (Voor de dierenliefhebber: ze plakken niet aan de stroop vast, ze smikkelen er alleen van.)
- Ik droom ervan om een boek te schrijven. Mijn moeder zegt regelmatig: “Ja! dit wordt weer een hoofdstuk voor je boek!” Misschien moet ik maar eens naar haar luisteren.
- Raceauto; Tijdens het autorijden met mijn zoons achterin, heb ik regelmatig de grootste lol met het vrij serieus zelf maken van raceauto optrek- en remgeluiden.
- Mijn hond heb ik zo getraind, dat ik niet meer meegesleurd word door de wijk. Ziet ze nu een kat, dan kijkt ze me enthousiast aan met opgetrokken wenkbrauwen. Zo van “ik heb em al gezien, jij ook?” waarna ze wat lekkers krijgt. Ik blij, zij blij!
- Google Maps is mijn grootste vriend, ik heb namelijk geen richtingsgevoel en kan ook nog eens geen routes onthouden. Als ik ga wandelen dan markeer ik het vertrekpunt in Google Maps, dan weet ik altijd in welke richting ik terug moet lopen als het niet vanzelf goedkomt.
Email-column: herkenning en steun in je mail
Wil je af en toe iets lezen in deze periode dat er zoveel verandert? Via mijn emailcolumn deel ik gedachten over leven met een ongeneeslijke ziekte. En over nieuwe afleveringen van de podcast Ongeneeslijk Jezelf - een podcast voor en door mensen die ongeneeslijk ziek zijn.
Wil je meelezen? Laat hieronder dan even je gegevens achter.