Over Inge
Als huisarts begeleidde ik jarenlang mensen die ongeneeslijk ziek waren. In die gesprekken viel me steeds hetzelfde op:
Mensen verliezen al zoveel.
Maar ze hoeven zichzelf niet óók te verliezen.
Wat me raakte, was niet alleen hun ziekte, maar hoe alleen ze zich voelden in de vragen buiten het medische.
De persoonlijke vragen:
Hoe leef ik verder, met dit bericht?
Je leven staat stil - en tegelijk gaat alles door. Er gebeurt ongelofelijk veel, in korte tijd.
Verdriet. Machteloosheid.
En tegelijk die sterke wens om te blijven léven, zolang het kan.
Het raakt me dat mensen juist op hun eigen vragen geen antwoord vinden.
En dan bedoel ik niet: 'Hoe lang heb ik nog?'
Maar: 'Wie ben ik nog?'
'Wat heeft mijn leven nu voor zin?'
Daarom werk ik nu met mensen zoals jij.
Ongeneeslijk ziek. Midden in het leven.
Waar ben jij gebleven?
Wat ik vaak zie: alles gaat draaien om overleven. Afspraken. Behandelingen. Onrust.
En ergens onderweg raak jij zelf op de achtergrond.
Maar er is ook een andere manier
Het hoeft niet alleen om overleven te draaien.
Er is ook ruimte om opnieuw te kiezen hoe je wilt leven. Daar help ik je bij.
Zodat je weer kunt leven op een manier die bij jou past - juist nu.
“Inge ziet precies wat het verschil maakt”
Mensen zeggen vaak: “Zo had ik het nog helemaal niet bekeken."
En dat ik kleine dingen zie die precies het verschil maken.
In gesprek komen we op de kleine dingen, die voor jou een groot verschil maken.
We zoeken wat voor jóu werkt. Ook als het anders moet dan het "hoort".
As it net kin sa’t it moat, dan moat it mar sa’t it kin.
(Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.)
Wat zou je weten als je mij kent?
Als je mij kent, zou je weten dat ik geen doorsnee persoon ben.
- Als het regent én de zon schijnt, dan ga ik naar buiten. Op zoek naar een regenboog.
- In de zomer smeer ik ’s avonds stroop op de bomen, om ’s nachts met een zaklamp te kijken welke soorten nachtvlinders er op af gekomen zijn.
- En kleurrijke jurkjes... die horen gewoon bij mij.